Medicatie en kracht

15 juli 2020 | verhaal

Patrick's verhaal over medicatie

Achttien jaar zonder en daarna zeventien en een half jaar met medicatie. Met andere woorden, de eerste helft van mijn leven zonder medicijnen en de tweede helft van mijn leven met. Ik ben dus mijn gehele volwassen leven afhankelijk geweest van medicijnen. Het klopt dat dit heel wat jaren zijn, maar ik heb er geen spijt van. Ik had misschien al veel eerder kunnen beginnen met afbouwen en uiteindelijk stoppen.

Ik schrijf dit verhaal om met jullie te delen waarom ik zo lang medicijnen heb gebruikt en wat het met me heeft gedaan de afgelopen zeventien en een half jaar. Het kost me veel moed om me over het gevoel heen te zetten van wat anderen van me zouden kunnen denken. Het stigma van anderen benauwde mij hier erg in, maar mijn zelfstigma was eigenlijk altijd het ergst.

Na heel wat jaren medicijngebruik heb ik leren accepteren dat ik dit nodig had en het heeft ondanks alles toch een positieve bijdrage aan mijn herstel geleverd. Dat is mede de reden dat ik mijn verhaal heb opgeschreven en nu deel met jullie. Misschien kan ik mensen inspireren met mijn verhaal of zien mensen er herkenning in. Misschien ook niet, maar dan heb ik mijn verhaal tenminste gedeeld. Ik besef me dat ik één van de velen ben die medicijnen gebruikt en dit is mijn verhaal.

Het begon in mijn achttiende levensjaar. Ik voelde me neerslachtig en mijn hoofd zat vol met nare gedachtes. Ik ging hiermee naar de huisarts en via de huisarts ben ik terecht gekomen bij een psychiater. Een psychiater die behoorlijk van de oude stempel was en mij totaal niet begreep of tegemoet wilde komen. Deze psychiater heeft mij uiteindelijk vijf jaar lang behandeld. Na het eerste gesprek met hem, kon ik voor het eerst in mijn leven medicijnen gaan ophalen bij de apotheek. Het werd antipsychotica, Risperdal en antidepressiva. Ik ging daar naar buiten niet wetende dat ik zeventien en een half jaar medicijnen zou gaan gebruiken.

De eerste keer dat ik Risperdal gebruikte kan ik me nog goed herinneren. Het gevoel in de auto sloeg van controle over het autorijden compleet om naar geen controle meer en een space achtig gevoel. Ik reed door een soort van Alice in Wonderland wereld. Dat moment kan ik me tot op de dag van vandaag nog heel helder herinneren. Ik had nog nooit eerder een vergelijkbare ervaring gehad, dus ik heb dit als heel heftig ervaren.

Ik heb me ook maandenlang geschaamd voor mijn medicijngebruik. Zo erg, dat ik dit niet eens aan mijn ouders durfde te vertellen. Ik heb er heel veel spijt van dat ik ze dit niet meteen durfde te zeggen, maar de gedachte aan de mogelijke stigma die ze zouden hebben nam het van me over. Ik kreeg een behoorlijke dosis aan medicijnen voorgeschreven en de stempel van psychiatrisch patiënt kreeg ik er gratis en voor niets bij.

Uiteindelijk ben ik gestopt bij de psychiater die mij behandelde en heb ik de overstap naar Zuyderland gemaakt. Daar werd ik in contact gebracht met mijn uiteindelijke hoofdbehandelaar Bas. Hij vertelde mij dat mijn medicijnen wellicht niet de juiste waren en dat de gestelde diagnose waarschijnlijk niet klopte. Ik was inmiddels al aardig gewend aan de Risperdal en wilde daar dan ook het liefst niets aan veranderen. De Risperdal gaf me veel rust in mijn hoofd en dempte de meeste prikkels van buitenaf. Dit zorgde er aan het andere uiteinde voor dat ik angstig werd. Ik dacht dat ik nooit meer zonder zou kunnen. Deze angst zorgde ervoor dat ik dit jarenlang bleef volhouden en mijn angst hierin in stand hield. Ik heb in die zeventien en een half jaar ook andere medicijnen gebruikt, waaronder antidepressiva. Hier ben ik uiteindelijk na tien jaar gebruik mee gestopt. Vanaf mijn tweeëntwintigste levensjaar heb ik een aantal jaren anti-epileptica gebruikt. Ook hier ben ik na een paar jaar mee gestopt. Ik heb een aantal zware epilepsie aanvallen gehad, maar de giftige cocktail van drie verschillende soorten medicijnen werd me uiteindelijk teveel.

Het gebruik van Risperdal bracht de nodige bijwerkingen met zich mee. Ik heb een tijd lang extra medicijnen gebruikt om de bijwerkingen van de Risperdal tegen te gaan. Hierdoor kreeg ik ontzettende bewegingsdrang. En begon ik enorm te wiebelen, met name in de nacht. Ik had veel last van onrust in armen, benen en handen. Nadat ik met alles qua medicijnen had afgebouwd, bleef alleen de Risperdal over.

In mijn achtentwintigste levensjaar kreeg ik de diagnose ADHD. Het klinkt misschien heel vreemd, maar er ging een wereld voor me open. Op veel vragen had ik nu een antwoord gekregen. Ik heb uiteindelijk, verdeeld over twee periodes, Ritalin gebruikt. Dit is een medicijn dat wordt voorgeschreven voor mensen met ADHD. Beide periodes heb ik als zwaar en onprettig ervaren. De Ritalin werkte wel, het gaf me rust. Maar na die rustperiode brak ik door de eerste inname heen en kreeg ik een soort rebound effect dat niet mis was. Ritalin werkte bij mij dus vaak al uit, nog voordat ik de volgende dosis mocht innemen. Daarnaast ging mijn eetlust achteruit en werd ik enorm somber van Ritalin. Ik gebruikte ondertussen ook nog steeds Risperdal en dat gaf me op een bepaalde manier ook al een vorm van rust en demping van prikkels.

Ik besefte me dat er vele manieren zijn om mijn rust ge creëren. Ik ben nu zes jaar bezig met hardlopen en voor mij is dat het beste medicijn dat er bestaat. Daarnaast wandel ik graag lange afstandsroutes met de grote rugzak, een vorm van backpacken en dan lekker kamperen in een tentje. Dat zijn de dingen die mij rust brengen.

In de tussentijd ben ik vijf jaar bezig met het afbouwen van Risperdal. Vijf jaar klinkt als een lange tijd, maar in die periode heb ik ook af en toe een stapje terug moeten doen en weer meer medicijnen moeten nemen. Ik vind het belangrijk om eerlijk naar mezelf te zijn. Het werd me teveel en daarom heb ik besloten om toen tijdelijk weer wat meer medicijnen te nemen.

Nu, na zeventien en een half jaar, heb ik eindelijk de rust in mezelf gevonden om mijn medicijnen volledig af te bouwen. Daarin hebben een aantal factoren meegespeeld.

Mijn huis is op orde. Met mijn directe naasten gaat het goed en ik heb vrijwilligerswerk dat ik ontzettend leuk vind om te doen. Doordat dit allemaal goed gaat, heb ik kunnen besluiten om eindelijk na zeventien en een half jaar te stoppen met de medicijnen.

Ik vind dit doodeng, want de onrust en de gedachtes zullen altijd op de loer liggen. Maar ik heb voor mezelf een manier gevonden om hiermee om te gaan. Daar heb ik zeventien en een half jaar voor nodig gehad, maar het is me tot nu toe gelukt. Dit is mijn weg, mijn manier.

Ik heb eerlijk naar mezelf toe gezegd: Als het niet gaat, dan gaat het niet. En dan zal ik ook weer trouw mijn medicijnen nemen. Er zal altijd weer een moment komen waarop ik er wel klaar voor ben om er mee te stoppen, net als nu.

''Ik heb eerlijk naar mezelf toe gezegd: Als het niet gaat, dan gaat het niet.''

Contact

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.